Frans Sluyters de basgitarist herinnert zich echter het volgende;
Het zou best kunnen dat er ooit die naam “Loving Flavor” is gebruikt. Dat moet dan wel heel kort geweest zijn, want langere tijd is gebruikt “Medium McQueens Message en daarna Mc Queens Bluesband.

Allereerst even voor de volledigheid wat namen die ontbreken; Nico Gemen (zijn vader en later ook Nico hadden tapijt- en woninginrichtingzaken in Den Haag) en Jan Willem Migchels.

Mijn ouders en die van Jan Willem hadden een winkel in de Haagse Passage. Daar, onder de rotonde onder de winkel van Sluyters Oosterse Kunst (mijn ouders) hadden wij een eigen kelder waar wij repeteerden en kleine feestjes organiseerden. Om ergens op te treden moesten wij alle versterkers en andere troep door een lange gang sjouwen naar het Achterom (een klein expeditiestraatje). De vader van pianist Nico stelde dan een Ford Transit busje beschikbaar, wat bestuurd werd door Piet Janse, want wij waren in die tijd nog geen 18. Piet genoot het volledige vertrouwen van vader Gemen. Wat ik mij herinner, is dat hij steevast op de terugweg door de Geleenstraat reed. Wij zaten dan achterin de bus en keken onze ogen uit…

In die tijd speelden wij regelmatig in de “hoochie Coochie Club”aan de Laan in Den Haag. Daar speelde in die tijd ook Living Blues en waren er regelmatig Jam Sessions. Daar ontmoeten wij Hans van Hoevelaak, die waanzinnig goed mondharmonica speelde. Hij werd het zesde lid van de band. Hans bleek eigenlijk ook nog een uitstekende gitarist te zijn en overtrof Fred, die vaak in hogere sferen verkeerde en alleen zichzelf dan erg goed vond.

Waarschijnlijk door onze katholieke scholen speelden wij vaak onder, naast of achter katholieke kerken, die daar feestjes organiseerden. Ook Club 192 en de Marathon in Den Haag waren plekken die ik mij herinner.

De band hield op te bestaan, omdat ik twee jaar naar het buitenland vertrok voor mijn studie. Na terugkomst in Den Haag kocht ik een contrabas. Normaal gesproken waren wij kind aan huis bij Servaas en Gerritsen, maar nu was ik terechtgekomen in de Jan Hendrikstraat. Naar huis lopend met die nieuwe bas kwam ik Hans van Hoevelaak tegen, die ik twee jaar niet had gezien. Hij speelde intussen in een Bluegrass band en zij zochten een bassist. Ik speelde nog geen noot op dat ding, maar ging snel op les en begon gelijk bij die band, die ook veel Amerikaanse artiesten op tournee begeleidde. Veertien jaar lang een hele leuke tijd geweest.

Intussen had ik het met mijn werk erg druk gekregen. Ik had winkels in Leidsenhage, Rijswijk, Delft Den Haag en Breda. Gestopt dus, en ik dacht voorgoed. In Leidsenhage heb ik 25 jaar de activiteiten georganiseerd. Veel te maken dus ook met muziek. Daaruit ontstond een soort Leidsenhage huisband met Cees Fisser en Fred Bouwman. Wij gingen voor de lol weer muziekmaken en spraken af niet te gaan optreden. Dat is uiteindelijk niet gelukt, want wij hebben jaren nog met de knappe Mannen Band veel gespeeld.

Ik ben drie jaar geleden gestopt. Rommel nog wel een beetje en val af en toe eens ergens in, maar beperk me in hoofdzaak tot de schuifdeuren.