GROUP UNITED
Group United is in 1968
ontstaan na een wijziging in de samenstelling van de band The Dukes.
Nadat Ruud Bruêns The Dukes verlaten had, werd zijn plaats als zanger en
gitarist ingenomen door Ronald Windsant. Herman Batelaan, bekend als
manager van The Jumping Jewels en Johnny Lion, zorgde ervoor dat Group
United optrad in Haagse clubcircuit.
In die samenstelling werd ook
een demoband opgenomen in studio Lumière in Hilversum met Hans van Eyk
als producer. Studio Lumière brandde niet lang daarna tot op de grond
af, wat – uiteraard – niets met Group United te maken had.
Nadat Herman Batelaan te
kennen had gegeven liever alleen met Ronald Windsant door te willen gaan
als zanger, heeft Ronald Windsant Group United verlaten. Helaas is
Ronald’s zangcarrière nooit echt van de grond gekomen. Erg jammer, want
hij was een erg goede zanger met een uitstekende stem en was bovendien
ook een uitstekende performer. Hij kon het publiek helemaal naar zijn
hand zetten.
In 1969
verliet Rob Danckaarts,
vanwege zijn studie tegelijkertijd met Ronald Windsant Group United. Ton
de Groot sologitaar, Jan de Waal toetsen en Bob Riel zang, gitaar en
dwarsfluit waren de vervangers.
Op de vraag wat het slechtste
optreden was, weet Jos zich te herinneren dat het met deze formatie was
dat bij een optreden in hotel Terminus (tegenover het Haagse
treinstation ‘Hollands Spoor’), het nummer ‘Let it be me’ van The Sweet
Inspirations zo verschrikkelijk vals werd ingezet, dat na enige seconden
abrupt gestopt moest worden, om het daarna nogmaals te proberen. Die
tweede poging verliep vlekkeloos met als beloning eenHolh
luid applaus.
Er werd gewerkt aan een
repertoire dat de band meer clubwerk zou brengen, een duidelijk ander
publiek dan jongerencontacten. Na ongeveer zes maanden viel deze formatie
echter uit elkaar. Gabri stapte toen op, omdat een carrière lonkte als
semiprof bij de voetbalvereniging ‘Holland Sport’. Gabri was op dat
moment een uiterst gewaardeerde voorhoede speler op rechts van het
eerste elftal van Wilhelmus, bekend om zijn snelheid en zijn uitstekende
voorzetten.
Ook Jan de Waal en Ton de
Groot gingen op zoek naar andere uitdagingen.
Jos en Bob bleven geloven in
het uitgestippelde pad. Zij trokken als nieuwe bandleden Ferry Windsant
gitaar en zang, Ruud Roeleveld drums en zang en Wim Kan op de toetsen
aan. Zij vormden een goede combinatie van coverwerk en eigen werk zodat
ze zowel in dansclubs, jongerencontacten, sportclubs en
studentenverenigingen konden blijven spelen en tevens met eigen nummers
op zoek konden gaan naar meer landelijke bekendheid.
Group United stond bekend om
het sterke vocale werk, drie à vierstemmige nummers van The Ivy League en
Crosby, Stills and Nash. Met de komst van Bob Riel als zanger was ook de
lead-stem goed vertegenwoordigd.
Met nummers zoals;
‘Reflections of my life’ van The Marmelade en ‘Helplessly Hoping’ van
Crosby, Stills and Nash, werd meegedaan aan de Posthoorn Talentenjacht
in Club 192 (Oberbayern) in Scheveningen. Het laatste nummer vrijwel a
capella vertolkt met alleen een akoestische gitaar bracht Group United
naar de eindronde van deze talentenjacht. Krijn Torringa, voorzitter van
de jury, was een absolute fan van Crosby, Stills and Nash.
Dit succes was de aanleiding
voor Bert Schouten, producer bij platenmaatschappij C.N.R., om Group
United een platencontract aan te bieden. Door het bijwonen van
verschillende optredens van Group United was hij overtuigd van de kracht
van de stem van Bob Riel en de muzikale en vocale ondersteuning van de
andere bandleden.
Het platencontract werd in
maart 1970 door C.N.R. en United ondertekend. Daarna volgde een
spannende tijd van werken in een opnamestudio in Hilversum, fotoshoot in
Amsterdam voor de hoes van de uit te brengen plaat en het geven van
interviews voor Radio Veronica en Hilversum II. Bij het verlaten van de
fotostudio in Amsterdam kwamen de bandleden overigens ongewild terecht
tussen relschoppers en de mobiele eenheid, dat was ten tijde van de
zogenaamde Damrellen. Ze ontkwamen door weg te rennen via een nauw
Amsterdams straatje bij de Dam, achtervolgd door een ME-bus en konden
nog net op tijd in een winkelportiek wegduiken..
De plaat, met op de A-kant het
nummer ‘The Night’ en op de B-kant het nummer ‘Josephine’ werd vlak voor
december 1970 uitgebracht en dat was, met ongeveer 150 nieuwe platen per
week in die tijd, geen goed moment. Ondanks het regelmatig draaien op
radio Veronica en in het beroemde radioprogramma van Willem Duys,
‘Muziekmozaïek’ op de zondagochtend, heeft dat niet geleid tot de
nagestreefde ‘eeuwige roem’. De keyboard speler Wim Kan was een volle
neef van de grote Wim Kan, wiens briefje aan Willem Duys wel geholpen
heeft, maar niet voldoende. Er zijn slechts een paar honderd exemplaren
over de toonbank gegaan, buiten de ongeveer 50 stuks voor de familie
natuurlijk.
Behalve de muzikanten was er
nog een belangrijk bandlid Cees van der Ham. Een man die tijdens deze
drukke jaren, tussen 1968 en 1972, als chauffeur van de bandbus en als
road manager ervoor zorgde dat de bus het altijd deed, dat de band
altijd overal op tijd was, dat de apparatuur werd opgesteld en weer werd
opgeruimd en, eigenlijk als belangrijkste, dat de bandleden weer veilig
thuis werden gebracht.
Door het uitblijven van de
grote successen is de band Group United, meestal verkort United genoemd,
uiteindelijk qua activiteiten op een laag pitje komen te staan. De
verschillende activiteiten van de bandleden leidde tot muzikanten erbij,
muzikanten eruit en muzikanten weer terug. Repeteren en muziek maken
bleef men echter wel doen. In 1998 is United weer nieuw leven ingeblazen
met alle bandleden van het eerste uur van The Dukes, versterkt met Ton
de Groot als sologitarist.
Op het moment van verschijnen
van dit boek treden zij nog steeds op, onder de naam Re-United. Ze
hebben in eigen beheer een CD uitgebracht met een aantal sixties-covers
in originele sound. De CD is eventueel te bestellen via
http://www.voorburgpopscene60-70.nl/.
