POISON OAK
Het Voorburgse Maartens
Lyceum is de thuisbasis van de band met de catchy naam Poison Oak,
genoemd naar een giftig - prikkelende plant die bij aanraking heftig
jeukende uitslag veroorzaakt. Of de band dit effect ook had op zijn
toehoorders, vermeldt de historie niet.
In het gehele schooljaar 1970
– 1971 speelde deze drie mansformatie op de eigen schoolfeesten en als
uitsmijter, op het grootse eindejaarsfeest.
De bandleden waren:
Peter Calicher – orgel, gitaar en zang;
Eric Wehrmeijer - Bas Gitaar, piano en zang en tenslotte Huub Boelaars
op drums.
Eric herinnert zich, bladerend
door een rijkgevuld fotoalbum, dat ze oefenden in het Groene Huisje en
ook op zolder bij de familie Wagemans. Terwijl vader Wagemans beneden in
zijn leunstoel met zijn favoriete opera’s meeneuriede, schaafden op
zolder de jeugdige muzikanten onder het genot van een glaasje Exota aan
hun repertoire. “We oefenden heel vaak en traden veel minder vaak op,
maar wel met heel veel plezier. Al onze optredens waren, in alle
bescheidenheid, ronduit briljant!”
Eric bouwde destijds zijn
fraai beschilderde Höffner gitaar om van zes naar negen snaren en
bereikte daarmee het volle geluid van een twaalfsnarige gitaar.
Voor hun inspiratie werd geput
uit de grote en unieke platenverzameling van Huub, die niet op het
Maartens zat, maar er wel vlakbij woonde. Bij hem thuis was het “de
zoete inval” en er zaten altijd vele scholieren, al of niet met een
geurig rookartikel in de mond, de nog nauwelijks bekende muziek van Soft
Machine, Crosby, Stills and Nash en natuurlijk Pink Floyd te
beluisteren. Deze muziek vormde de inspiratiebron voor Poison Oak,
terwijl op hun repertoire toch ook veel eigen nummers stonden.
Huub Boelaars en Eric
Wehrmeijer speelden eerder al samen met Klaas Trapman en Theo Wagemans
in Aerial Zest en waren daar in contact gekomen met Ed Wagemans.
Voor het vervoer van Poison
Oak werd ook nu de hulp ingeroepen van Ed, of één van zijn vrienden. Een
eigen bus bezaten zij niet.
Na het schooljaar 1970 – ‘71
ging Poison Oak in zijn geheel op in de Haagse band Sun, die zich
conform de tijdgeest nog meer toelegde op psychedelische muziek. Het was
tenslotte de tijd van de grote openluchtfestivals, zoals Kralingen, waar
de Underground ruim aan bod kwam.
In een andere bekende Haagse
band, Gruppo Sportivo, hebben later zowel Eric Wehrmeijer als Peter
Calicher nog als beroepsmuzikant bijgedragen aan de muzikale
feestvreugde. Eric speelde ruim drie jaar lang in de begintijd van
Gruppo en Peter tot nu, 2011 toe.
Ook al bestond het leven voor
Eric als beroepsmuzikant voornamelijk uit wachten, soundchecken,
wachten, kort maar hevig vlammen en vervolgens weer wachten, hij had de
periode die hij omschrijft als 'het jongensboek' voor geen goud willen
missen.
